Welkom

logo leesblog-reinder

Gewoon maar beginnen, en niet te moeilijk doen. Niet would-be origineel willen zijn, geen groots concept, geen zware filosofie of 'de' idee achter dit blog: maar beginnen met lezen, en mijn leeservaring delen met jullie. Dat is het, niet meer en niet minder, wat ik hier te bieden heb. Geen groots webontwerp, maar een bestaand ontwerp heel langzaam naar mijn hand zetten. Mijn leven is één groot voorbeeld van het gezegde 'het beste is de vijand van het goede' - tot niks komen, omdat het altijd beter kan. Als ik dat eens doorbreken kon... Hier en nu.

Mijn leven lang heb ik een moeizame verhouding tot boeken en lezen gehad. Zeker, ik las graag, en las alles wat los en vast zat. Daar zat hem juist ook het probleem: het was ongericht lezen, de krant, een tijdschrift, een thriller, een gedicht, een kort verhaal, ja vooral een kort verhaal want dat was vóór zessen klaar - en soms zeven dingen tegelijk en door elkaar. Rusteloosheid was het, mezelf geen tijd gunnen, niet de discipline opbrengen om een grootse roman ook door de langdradige passages heen tot het einde toe uit te lezen. Als ik alle boeken die ik maar half gelezen heb, achter elkaar zou leggen kwam ik wel de wereld rond. Het was niet alleen geen kwestie van mezelf de tijd niet gunnen, maar iets wezenlijker: bang zijn dat als ik dit las, iets anders, iets belangrijkers wellicht aan mijn aandacht zou ontsnappen. Nu ja - dat noemen we dus rusteloosheid. Maar ook datgene opzij leggen wat ik niet direct begreep of wat mij niet onmiddellijk aansprak. Ik moet mijzelf misschien niet te hard vallen, maar een zekere mate van geestelijke luiheid... Genoeg hierover. Ik was en ben een kind van deze 'snelle' tijd.

Door een collega kwam ik op het spoor van 'slow living'. Voor wie niet weet wat dat behelst: het is het tegengestelde van de rusteloosheid, van het geleefd worden door je agenda en voortgestuwd worden door externe prikkels. Het is de stoofschotel tegenover  het fastfood. Op slechte momenten in mijn leven voelde ik mij op de hielen gezeten door mijn verleden en voortjakkerend naar iets wat ik in de toekomst nog moest worden. Wie zo al wegrennend steeds over zijn schouder kijkt, ziet niet waar hij loopt, kan niet genieten - en kan ook niet werkelijk leven, laat staan lezen. Nog steeds vind ik het moeilijk om niet geleefd te worden, om mezelf te zeggen: nu pak ik een boek en ga een uurtje lezen. Altijd wel vind ik een uitvlucht om niet te doen wat ik eigenlijk wil doen: moest niet die afwasmachine ook nog uitgeruimd, dat mailtje geschreven? Het is geen kwestie van plicht verzaken om je eigen zin te doen, nee - het is het wezenlijke doen om daardoor de dingen die toch ook moeten gebeuren, met aandacht te doen. Ik ben nog dagelijks bezig dat versnipperde ik van mijzelf bij elkaar te rapen.

Eerst had ik het plan opgevat om op mijn Facebook account af en toe eens een leeservaring te zetten. Ik ben blij dat ik dat niet gedaan heb. Zonder nu gelijk Facebook helemaal af te kammen - ik vind het een geweldige uitvinding om voeling te houden met veel mensen die ik niet dagelijks zie - het is er het medium niet naar om daar langere stukken op te publiceren. Langere zinnen zijn er al een probleem (hoewel, zoals sommige mensen geen interpunctie gebruiken komen lange zinnen toch weer in beeld). Maar bovenal is Facebook eigenlijk onderdeel van die voortjakkerende wereld - zoals sommige mensen heel onrustig worden als hun foto of hun opmerking niet geliked wordt. Het is ook en vooral een heel onevenwichtig medium. Ikzelf heb moeite met de balans tussen openheid en terughoudendheid, eerlijkheid en effectbejag. Op Facebook staat rijp en groen door elkaar, elke scheet, maar ook het overlijden van een geliefde (een mededeling die sommigen dan ook nog 'leuk' gaan vinden...). Ik wil niet dat mensen mijn stukjes 'leuk' vinden. Noem mij maar elitair, maar voor mij is het puur zelfbescherming om mijn eigen versnipperde ik bij elkaar te houden.

Je hoeft mijn blogs niet 'leuk' te vinden. Je mag je er aan ergeren. Als je ze maar leest...!